Deklarata e plotë e boksierit të Vllaznisë Christian Demaj
DEKLARATË PUBLIKE PAS KAMPIONATIT KOMBËTAR TË BOKSIT 2026
20 vite sakrificë. Një vendim që nuk e mora lehtë. Dhe një pyetje që kërkon përgjigje.
A mund të quhet drejtësi një garë ku, sipas asaj që pretendohet, gabimet e së kaluarës korrigjohen duke dëmtuar sportistë të tjerë?
Pas përfundimit të Kampionatit Kombëtar të Boksit 2026, kam vendosur të flas publikisht. Jo për të krijuar zhurmë, jo për të sulmuar dikë personalisht, por sepse besoj se ka momente kur heshtja bëhet më e rëndë se vetë padrejtësia.
Kam më shumë se 20 vite që i kam kushtuar jetën boksit. Kam sakrifikuar kohë, shëndet dhe mundësi. Kam përfaqësuar vendin tim, kam përjetuar fitore e humbje dhe kam mësuar se në këtë sport asgjë nuk fitohet pa punë, disiplinë dhe dhimbje.
Por ka një gjë që çdo sportist duhet ta ketë të shenjtë: besimin se ajo që bën në ring do të vlerësohet me drejtësi.
ÇFARË NDODHI NË GJYSMËFINALE?
Në gjysmëfinalen e këtij kampionati zhvillova një ndeshje të fortë. Sipas vlerësimit tim, tregova gjithçka që duhej për të fituar dhe për të kaluar në finale. Megjithatë, vendimi i gjyqtarëve ishte ndryshe.
Nuk po flas sepse nuk di të humbas. Gjatë karrierës sime kam humbur ndeshje dhe i kam pranuar me dinjitet kur kam besuar se kundërshtari ishte më i mirë.
Humbja është pjesë e sportit. Por të ndihesh se rezultati nuk pasqyron atë që ke dhënë në ring, është diçka krejt tjetër.
Dua ta bëj të qartë që në fillim: nuk kam asgjë personale me kundërshtarin tim, boksierin e ekipit të Tiranës. Kam respekt për të dhe për çdo sportist që punon e sakrifikon për të arritur objektivat e tij. Kritika ime nuk drejtohet ndaj tij, por ndaj mënyrës se si u gjykua ndeshja dhe ndaj përgjegjësisë së atyre që duhet të garantojnë drejtësi.
A MUND TË SHLYHEN “BORXHET” ME REZULTATET E BOKSIERËVE?
Pas ndeshjes, zhvillova biseda me gjyqtarë, trajnerë të ekipeve të ndryshme, kryegjyqtarin e kampionatit dhe boksierë nga Shkodra, Tirana, Vlora e qytete të tjera.
Shumë prej tyre më thanë se, sipas vlerësimit të tyre, unë e kisha fituar ndeshjen.
Por ajo që më shqetësoi më shumë ishte ajo që më thanë disa persona: se duhej të shlyhej një lloj “borxhi” i mbetur nga ndeshje të mëparshme, ku pretendohej se një boksieri tjetër i ishte bërë padrejtësi, dhe se këtë herë ky “borxh” kishte rënë mbi mua.
Nëse një mendësi e tillë ekziston vërtet, atëherë problemi është shumë më i madh se një ndeshje e vetme.
Që kur është bërë boksieri përgjegjës për të shlyer gabimet që pretendohet se u janë bërë të tjerëve?
Pse duhet që sakrifica e një sportisti të përdoret për të kompensuar një rezultat të mëparshëm? Kush vendos se kujt i takon të fitojë sot, në mënyrë që të mbyllen llogaritë e djeshme?
Në boks nuk duhet të ketë borxhe për t’u shlyer, favore për t’u kthyer apo llogari që kalojnë nga një ndeshje te tjetra.
Ringu nuk është pazar. Boksierët nuk janë monedha shkëmbimi. Dhe drejtësia nuk mund të funksionojë me parimin: sot fiton njëri, nesër humbet tjetri, vetëm që dikush të ndihet i kompensuar.
KU ËSHTË FEDERATA KUR SPORTISTËT KËRKOJNË PËRGJIGJE?
Kritika ime ndaj Federatës Shqiptare të Boksit, drejtuesve të saj dhe gjyqtarëve është e drejtpërdrejtë.
Ku është transparenca?
Ku është përgjegjësia kur një vendim kontestohet nga sportistë dhe persona të pranishëm?
Çfarë mundësie ka një boksier për të kërkuar një shqyrtim të paanshëm?
Dhe mbi të gjitha: kush mban përgjegjësi kur sportistët humbasin besimin te gara?
Një federatë nuk ka vetëm detyrimin të organizojë kampionate. Ajo ka detyrimin të mbrojë integritetin e sportit, të garantojë standarde të barabarta dhe të japë përgjigje kur lindin dyshime serioze.
Nuk mjafton të ngjitësh dy boksierë në ring dhe më pas të presësh që gjithçka të pranohet pa pyetje.
Po aq zhgënjyese është edhe heshtja e atyre që kanë përgjegjësi ndaj sportistëve të tyre. Kur dikush beson se është bërë një padrejtësi, nuk duhet të mbetet vetëm përballë saj. Marrëdhëniet dhe interesat personale nuk duhet të jenë më të rëndësishme se dinjiteti i sportistit.
VENDIMI IM: KY ISHTE KAMPIONATI IM I FUNDIT KOMBËTAR.
Pas më shumë se 20 vitesh në këtë sport, kam marrë një vendim që nuk e kam marrë lehtë:
Nuk do të marr më pjesë në Kampionatin Kombëtar të Boksit. Ky ishte kampionati im i fundit kombëtar si boksier pjesëmarrës.
Nuk po largohem sepse kam frikë nga humbja. Nuk po largohem sepse nuk e dua më boksin. Dhe sigurisht, nuk po largohem sepse nuk pranoj që një kundërshtar mund të jetë më i mirë se unë.
Po largohem sepse nuk dua të vazhdoj të garoj duke pasur dyshime se rezultatet mund të ndikohen nga llogari që nuk kanë lidhje me atë që ndodh në ring.
Nuk kërkoj favore. Nuk kërkoj një fitore që nuk e meritoj. Nuk kërkoj trajtim të veçantë.
Kërkoj vetëm një gjë: që një boksier të fitojë ose të humbasë për atë që tregon me aftësitë e tij, jo për shkak të llogarive që pretendohet se janë krijuar më parë.
Ky vendim nuk është kërcënim dhe as përpjekje për të marrë diçka në këmbim. Është qëndrimi im personal pas asaj që kam përjetuar dhe dëgjuar.
Kam dhënë më shumë se 20 vite të jetës sime për këtë sport. Askush nuk mund të ma marrë krenarinë për rrugën që kam bërë, sakrificat që kam përballuar dhe nderin me të cilin jam ngjitur në ring.
Por askush nuk mund të më kërkojë as të hesht, vetëm që të mos shqetësohen ata që duhet të japin llogari.
KJO NUK ËSHTË VETËM ÇËSHTJA IME.
Kjo është çështje e çdo boksieri që stërvitet çdo ditë, që lë familjen për t’u përgatitur, që përballet me lodhjen, dëmtimet dhe sakrificat, duke besuar se puna e tij do të vlerësohet drejt.
Është çështje e të rinjve që po rriten me ëndrrën për të përfaqësuar ekipin, qytetin dhe Shqipërinë e tyre.
Çfarë mesazhi u japim këtyre sportistëve nëse ata fillojnë të besojnë se puna e tyre nuk mjafton dhe se rezultatet mund të ndikohen nga llogari të tjera?
Nëse duam një boks shqiptar më të fortë, duhet të kemi guximin të flasim për problemet, të kërkojmë transparencë dhe të mos i kthejmë shpinën njëri-tjetrit kur lindin dyshime.
Dua të falënderoj nga zemra të gjithë ata që më kanë mbështetur gjatë karrierës sime dhe të gjithë ata që vazhdojnë të punojnë me ndershmëri e profesionalizëm për boksin shqiptar. Kundërshtarit tim i shpreh përsëri respektin tim. Kjo deklaratë nuk është sulm ndaj tij, por thirrje për përgjegjësi ndaj atyre që kanë detyrimin të garantojnë drejtësi.
FJALA E FUNDIT
Mund të largohem nga Kampionati Kombëtar, por nuk do të largohem kurrë nga krenaria për atë që kam dhënë për boksin.
Do t’i mbaj me vete të gjitha kujtimet, fitoret, humbjet, dhimbjet dhe sakrificat e këtyre më shumë se 20 viteve. Sepse ato janë pjesë e historisë sime dhe askush nuk mund t’i fshijë.
Por dua që kjo deklaratë të shërbejë edhe si një pyetje për ata që e drejtojnë dhe e gjykojnë këtë sport:
Nëse një boksier humbet besimin te drejtësia e garës, kush duhet të japë llogari?
Boksi shqiptar nuk ka nevojë për heshtje, justifikime dhe llogari që pretendohet se shlyhen në kurriz të sportistëve. Ka nevojë për drejtësi, transparencë, përgjegjësi dhe gjykim të paanshëm.
Një padrejtësi e pretenduar nuk mund të korrigjohet duke krijuar një tjetër. Dhe asnjë boksier nuk duhet të bëhet mjet për të mbyllur llogaritë e dikujt tjetër.
Vendimin tim e kam marrë. Tani u takon atyre që e drejtojnë këtë sport të reflektojnë, të japin përgjigje dhe të tregojnë se sa seriozisht e marrin besimin e sportistëve.
Respekt për çdo boksier që ngjitet në ring me zemër, punë dhe dinjitet.
Boksi shqiptar meriton më shumë se kaq.
