Nga kërcënimet e denoncuara te finalet e anuluara. Kush mban përgjegjësi për atë që ndodhi në Tiranë?
Nga Arjan Alivodaj
Ka momente kur një ngjarje sportive nuk mund të trajtohet më thjesht si një incident, një debat mes trajnerësh apo një pakënaqësi ndaj arbitrimit.
Ajo që ndodhi në Kampionatin Kombëtar të Boksit, më 9–11 tetor 2026, në Pallatin e Sportit “Asllan Rusi”, kërkon më shumë sesa deklarata për shtyp. Kërkon transparencë, përgjegjësi dhe një hetim serioz.
Një kampionat i paralajmëruar si ndër më cilësorët, me rreth 80 sportistë pjesëmarrës, përfundoi pa zhvillimin e finaleve.
Paradoksi është tronditës: sportistët ishin gati të luftonin në ring, ndërsa sistemi që duhej t’u garantonte garën nuk arriti ta çonte kampionatin deri në fund.
ZEF GJONI, NJË DENONCIM QË NUK MUND TË INJOROHET
Trajneri i Vllaznisë, Zef Gjoni, ka ngritur publikisht akuza të rënda për presione, kërcënime dhe episode dhune gjatë zhvillimit të kampionatit.
Sipas tij, problemet ishin paralajmëruar përpara fillimit të garës.
Kjo ngre pyetjen e parë të madhe:
Nëse organizatorët ishin paralajmëruar për rrezikun e incidenteve, çfarë masash konkrete morën për t’i parandaluar?
Nëse paralajmërimet janë dokumentuar, ato duhet të bëhen pjesë e shqyrtimit zyrtar.
Sepse një institucion sportiv nuk gjykohet vetëm nga aftësia për të organizuar ceremoninë e hapjes, por edhe nga aftësia për të mbrojtur sportistët, trajnerët dhe gjyqtarët kur situata tensionohet.
DY KLUBE, AKUZA TË NDËRSJELLA, NJË KAMPIONAT I DËSHTUAR
Në raportimet e publikuara, përfaqësues të Vllaznisë kanë drejtuar akuza ndaj Partizanit për presione dhe incidente.
Nga ana tjetër, trajneri i Partizanit, Eduart Dalipi, ka kundërshtuar versionin e shkodranëve, duke pretenduar se kërcënimet ndaj arbitrave kanë ardhur nga pala tjetër.
Këto janë pretendime serioze dhe kontradiktore, të cilat nuk mund të shpallen të vërteta vetëm mbi bazën e deklaratave publike.
Por pikërisht këtu fillon përgjegjësia e institucioneve.
Kush po thotë të vërtetën? Kush i kërcënoi arbitrat, nëse kërcënimet konfirmohen? Kush ishte i pranishëm gjatë incidenteve dhe çfarë tregojnë procesverbalet apo pamjet filmike?
Nuk mund të ketë drejtësi sportive duke zgjedhur se cilit klub t’i besohet sipas emrit, historisë apo ndikimit të tij.
FEDERATA SHQIPTARE E BOKSIT PËRBALLË PROVËS SË PËRGJEGJËSISË
Presidenti i Federatës Shqiptare të Boksit, Florend Kalivopulli, kishte folur për një kampionat me pjesëmarrje rekord dhe cilësi të lartë.
Por përfundimi ishte krejt tjetër.
Finalet nuk u zhvilluan. Arbitrat nuk pranuan të ngjiteshin në ring. Sportistët u larguan pa përfunduar garën.
Dhe tani pyetja është e pashmangshme:
A funksionuan mekanizmat e sigurisë dhe disiplinës sportive?
Federata duhet të sqarojë publikisht:
- A kishte marrë paralajmërime për incidente përpara kampionatit?
- A u dokumentuan kërcënimet e raportuara nga arbitrat?
- Çfarë masash u morën pas incidenteve të para?
- A është kërkuar ndërhyrja e organeve kompetente?
- Kush vendosi për moszhvillimin e finaleve dhe mbi çfarë baze?
- Si do të garantohet vazhdimi i drejtë dhe i sigurt i kampionatit?
Këto nuk janë pyetje kundër një individi apo një klubi.
Janë pyetje që çdo institucion që administron një kampionat kombëtar duhet të jetë i përgatitur t’u përgjigjet.
VLLAZNIA NUK KËRKON PRIVILEGJ. KËRKON GARË TË NDERSHME!
Shkodra është një nga qytetet që ka shkruar histori në boksin shqiptar.
Vllaznia ka ndërtuar një traditë të jashtëzakonshme me breza sportistësh, trajnerësh dhe kampionësh.
Por historia nuk duhet të shërbejë si privilegj për askënd. Ajo duhet të shërbejë si detyrim për të mbrojtur standardet sportive.
Vllaznia, Partizani, Tirana dhe çdo klub tjetër duhet të kenë të njëjtën të drejtë: të garojnë pa frikë, pa ndërhyrje dhe me arbitrim të pavarur.
Nëse një boksier fiton me meritë, duhet të shpallet kampion. Nëse humbet me meritë, duhet ta pranojë rezultatin. Por askush nuk duhet të fitojë apo humbasë për shkak të presionit jashtë ringut.
KUR HESHTJA BËHET PROBLEM
Një kampionat i ndërprerë nuk është vetëm një aktivitet i papërfunduar.
Është një goditje ndaj besimit të sportistëve të rinj, familjeve që i mbështesin dhe trajnerëve që punojnë çdo ditë për t’i përgatitur.
Nëse denoncimet për dhunë dhe kërcënime vërtetohen, përgjegjësia nuk mund të mbyllet vetëm me një masë disiplinore simbolike.
Nëse pretendimet rezultojnë të pabazuara, edhe kjo duhet të sqarohet publikisht.
Në të dyja rastet, heshtja nuk është zgjidhje.
Sporti shqiptar nuk ka nevojë për të paprekshëm. Ka nevojë për rregulla që vlejnë njësoj për të gjithë.
THIRRJE PËR TRANSPARENCË DHE HETIM
Federata Shqiptare e Boksit, strukturat përgjegjëse për sportin dhe organet kompetente, sipas përgjegjësive të tyre, duhet të sigurojnë verifikimin e plotë të ngjarjes.
Të administrohen dëshmitë, raportet e arbitrave, dokumentacioni i organizatorëve dhe çdo pamje që mund të ndihmojë në zbardhjen e incidenteve.
Të dëgjohen të gjitha palët.
Të përcaktohen përgjegjësitë mbi prova dhe jo mbi ndikime apo rivalitete klubesh.
Dhe mbi të gjitha, të garantohet që sportistët të mos paguajnë çmimin e një konflikti që nuk u takon.
NË VEND TË MBYLLJES
Zef Gjoni kujtoi vitin 1997, një nga periudhat më të vështira të Shqipërisë, për të theksuar se, sipas tij, as atëherë kampionati nuk ishte ndërprerë.
Është një krahasim që duhet të na bëjë të reflektojmë.
Në vitin 2026, sporti shqiptar duhet të ketë institucione të afta të garantojnë siguri, drejtësi dhe respekt.
Sepse nëse në një kampionat kombëtar nuk arrijmë të mbrojmë as gjyqtarin, as sportistin dhe as vetë garën, atëherë çfarë modeli po u ofrojmë brezave të rinj?
Boksi është sporti i guximit, disiplinës dhe respektit për kundërshtarin.
Nuk duhet të bëhet kurrë sporti i frikës.
KAMPIONËT DUHET TË VENDOSEN NË RING. PËRGJEGJËSITË DUHET TË VENDOSEN PËRPARA FAKTEVE.
Arjan ALIVODAJ
